Dit artikel begint met 5 regeltjes waarin de auteurs uitleggen dat het voorbeeld dat ze bespreken fictief is.
Om dit te benadrukken wordt er bij verteld dat de enige L13 Blanick op Terlet van één van de auteurs is.
Kortom, dit artikel moet derhalve wel fictief zijn!
Het artikel zelf doet mij sterk denken aan het vlindereffect
Achteraf kan je natuurlijk een wetenschappelijk ogend verhaal in elkaar draaien maar of dit enig nut heeft ter voorkoming van ongevallen
Zweefvliegen is een tamelijk simpele bezigheid. Net als fietsen. Toch gebeuren er ongelukken. Net als bij fietsen. Als ik bij iedere handeling van tevoren de analyse van de geachte Commissie Medische zaken los moet laten op alle potentieel gevaarlijke handelingen die we op een dag verrichten dan moet ik al beginnen met de overweging of ik 's morgens wel zomaar na het verlaten van de slaapkamer de trap af zal lopen. (deze laatste handeling schijnt volgens de statistieken jaarlijks aanleiding te geven tot ernstige ongevallen). Eigenlijk moet ik me eerst dus afvragen of ik, nuchter als ik ben, niet eerst iets moet eten, of ik wel uitgeslapen ben, of ik geen kater heb, of ik geen stress heb, etc. Verder zou mijn vrouw mij goed in de gaten moeten houden of ik niet aan de afdaling begin zonder alle overwegingen uitputtend geevalueerd te hebben en zou mij in voorkomende gevallen daarop moeten "aanspreken".( een veel gebezigde SZT of mogelijk zelfs club-term).Na veel ingewikkeld denkwerk waar inspecteur Clouseau zijn slagzinnen op verzint komt de conclusie dat onze fictieve vlieger beter niet had kunnen starten.
Dan kunnen we beter allemaal aan de grond blijven, niemand verkeert immers in alle facetten in een optimale conditie.
Mensen kunnen aardig wat hebben en zijn geen human factor-kasplantjes. Een verkeersvlieger wordt geacht na een nacht zonder slaap en een reeds jaren niet aflatende jetlag toch 's morgens vroeg nog die limieten-approach te kunnen maken. En wat denkt U? Dat lukt telkens weer.
En, zoals Frank Versteegh schrijft in zijn column in het zelfde blad. In de zweefvliegwereld bemoeit letterlijk iedereen zich met iedereen. Dus met dat gebrek aan die aanspreekcultuur dat de CMZ meent te moeten constateren valt het eigenlijk best mee.
Dat valt zelfs iets te veel mee.
